Gnocchi – potrawa przesiąknięta historią, zwyczajami i legendami

uncooked homemade potato gnocchi.

Gnocchi! Jedwabiste, delikatne i pyszne! Jest to jeden z najbardziej tradycyjnych i uwielbianych włoskich makaronów. Jest przesiąknięty historią, zwyczajami i legendami. W tym artykule chcemy oddać mu hołd, rzucając światło na najciekawsze fakty.

Gnocchi czy noqui? Oba słowa są poprawne

Po włosku pisze się – „gnocchi”. Jednakże poprawne jest również powiedzenie „noqui”. To, że istnieją odmiany nazwy produktu, jest wynikiem jego ekspansji i wpływów w gastronomii różnych kultur. Jest to pierwotnie włoskie danie, ale jest bardzo tradycyjne w krajach takich jak Argentyna, Chile, Paragwaj i Urugwaj. Być może jest to wynik dużej liczby Włochów, którzy wyemigrowali do Ameryki Łacińskiej na początku XX wieku. Jak mówi powiedzenie „nie ma to jak w domu”, ludzie uwielbiają wspominać swoje pochodzenie poprzez smaki tradycyjnej kuchni kraju, z którego pochodzą. Dzięki temu tworzą się najsmaczniejsze fuzje w gastronomii.

Wracając do słowa „gnocchi” i jego znaczenia, możemy powiedzieć, że tłumaczy się je jako kawałki, ze względu na swój kształt. Są jednak tacy, którzy uważają, że etymologicznie pochodzi ono od słowa „nocchio”, odnoszącego się do gałęzi drzewa, lub od słowa „nocca”, oznaczającego kamień.

Pochodzenie gnocchi

Przodkowe gnocchi pochodzą z Rzymu i są to „zanzarelli”, robione z bułki tartej, mleka i pokruszonych migdałów. Były one powszechne na renesansowych bankietach. W tym czasie istniały różne odmiany zanzarelli. Były pomarańczowe zanzarelli, zrobione z szafranem i dynią, oraz zielone zanzarelli, zrobione z burakiem i szpinakiem.

W XVII wieku zanzarelli przekształcono w „malfatti”, zastępując zmielone migdały i bułkę tartą mąką, wodą i jajkiem. Jednak prawdziwa przemiana dania nastąpiła wraz z dodaniem ziemniaków i nie wydarzyło się to z powodu sprowadzenia ziemniaków do Europy. Jednak dopiero w XIX wieku ziemniak stał się nieodzownym elementem przepisu, a powodem tego był protest społeczny.

W tym czasie panowie feudalni, zwani signori, byli właścicielami prawie wszystkich młynów. Tam chłopi, czyli contadini, mielili pszenicę, aby uzyskać mąkę, której używali do produkcji makaronu. Jednak około 1880 roku signori zwiększyli opłaty, które contadini musieli uiszczać, aby uzyskać dostęp do młynów. W obliczu tego wzrostu cen wielu rolników postanowiło zacząć eksperymentować z innymi, tańszymi produktami i tu właśnie w przepisie pojawił się ziemniak, zastępując część mąki. To był wielki sukces!

Danie z własną, odmienną recepturą w każdym regionie Włoch

Jedną z rzeczy, które najbardziej lubimy w gnocchi jest to, że jest to tradycyjne danie w wielu regionach Włoch, z których każdy stawia swoje własne piętno na przepisie. Na północy Włoch występuje na przykład odmiana zwana „canederli”. W tym przypadku nie robi się ich z ziemniaków, ale z chleba, mleka, mąki i suszonego mięsa. Są one malutkie, bardzo podobne do tych gotowanych w średniowieczu we Włoszech, a podawane są najczęściej z rosołem, kapustą i szczypiorkiem.

Również na północy, w Piacenzy, występuje inny rodzaj zwany „gnocchetti”. Do ciasta używany jest szpinak, stąd charakterystyczny zielony kolor. Najczęściej podaje się je z sosem z sera gorgonzola. W rejonie Mantui i Parmy bardzo typowe są dynie w przepisie. Podaje się je z masłem, serem parmigiano reggiano i listkami szałwii.

Jeśli udamy się na południe, do regionu Kampanii, znajdziemy gnocchi „alla sorrentina”. W tym przypadku, głównym składnikiem jest ziemniak. Podaje się je w zapiekankach z sosem pomidorowym i świeżą bazylią. Uważa się, że ten typowy przepis pochodzi z małej tawerny w Sorrento, stąd jego nazwa.

Jeden szczegół, który łączy wszystkie odmiany gnocchi

Jak wspomnieliśmy, istnieją różnice w składnikach, które tworzą ciasto; są też różne rozmiary, mniejsze lub większe; i różne kształty, niektóre są bardziej owalne, a niektóre bardziej prostokątne. Poza podstawowymi rzeczami, jak ogólne składniki bazy czy sposób przygotowania, jaki szczegół łączy niemal wszystkie gnocchi?

Czy przychodzą ci na myśl te charakterystyczne znaki w kształcie pasków ? No właśnie, to jest klucz do sprawy. Można je zrobić domowym sposobem za pomocą widelca, ale robi się je drewnianym gnocchi, nadającym szczególną tożsamość, którą rozpoznajemy we wszystkich rodzajach gnocchi. Ten mały rowek zwany „riga” pomaga gnocchi równomiernie ugotować się zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz. Pomaga to również gnocchi połączyć się z sosem, gdy są podawane do jedzenia.

Przepis przesiąknięty legendą

Najbardziej znaną legendą dotyczącą gnocchi jest to, że są one zazwyczaj spożywane 29 dnia każdego miesiąca. Historia mówi, że święty Pantaleon, młody lekarz, który niedawno nawrócił się na chrześcijaństwo, wyemigrował do Włoch, aby uciec przed represjami, jakie spotykały go w kraju. Tam został przygarnięty przez kilku skromnych rolników, którzy dali mu do jedzenia talerz gnocchi. W podzięce młodzieniec pobłogosławił ich, życząc wspaniałych zbiorów. Czy to przypadek, czy cud, życzenie świętego zostało spełnione i tego roku rolnicy mieli niespotykane dotąd zbiory. Uważa się, że wydarzenie to miało miejsce 29-go, więc delektowanie się pysznym talerzem gnocchi w tym dniu jest symbolem szczęścia.

Innym zakorzenionym w przepisie zwyczajem jest chowanie pod potrawą banknotu. Ta tradycja jest nowsza i wydaje się, że powstała w czasie II wojny światowej, kiedy to talerze z gnocchi podawano, aby nakarmić najbardziej poszkodowane rodziny, a przy okazji niektórzy chowali pod talerzem banknot, aby przyczynić się do tej pomocy. Cenny gest, który czyni ten zwyczaj symbolem solidarności i empatii.

Więcej interesujących artykułów

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.